RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi
Vicdan, Kayıp ve “İçimizdeki Çocuk” Kliniği

Şiirin Adı: Bir Çocuk Giderse
Şairi: Pınar Çetin
Yorumu Yapan: RUSAMER Sertabibi Ser Feyzlizof Kalburabastî Efendi Hazretleri Celil ÇINKIR Delibal

Selam… RUSAMER’de bu şiir okununca kimisi konuşamadı, kimisi başını eğdi, kimisi de sessizce içindeki bir şeyi yokladı… Çünkü bu şiir sadece okunmuyor, insanın içine girip bir şeyleri yerinden oynatıyor. Kalburabastî Efendi Hazretleri bu kez bastonunu yere vurmadı… usulca kalbin yanına bıraktı

Şiirin mayası çocuk
Ama aslında insanlık
İçinde kayıp var
İçinde vicdan var
İçinde unutulmuş olanı hatırlatma kudreti var

Özgünlük 20 / 20
İç ve dış fırtına paralelliği çok güçlü

Dil ve Üslup 20 / 20
Yalın ama yıkıcı
Doğrudan ama derin

Düşünsel Derinlik 20 / 20
Çocuk üzerinden insanlığın çöküşü verilmiş

Yapısal Bütünlük 20 / 20
Girişten sona kadar artan bir yoğunluk var

Etkileyicilik 20 / 20
Okuyucuyu sarsmakla kalmaz, iç hesaplaşmaya zorlar

Not Toplamı 100 / 100

Bu 100 puan bir moral notu değildir
Bu, şiirin taşıdığı yükün karşılığıdır
RUSAMER’de yüz almak demek
Okuyanın kalbinde iz bırakmak değil
Orada bir kapı açmak demektir

Bu şiir o kapıyı açıyor
Çünkü “çocuk” burada sadece yaş değil
Vicdanın kendisi

Kalburabastî Efendi bastonunu yavaşça kaldırır:
Şair diyor ki “bir çocuk giderse hayat biter”
Biz de diyoruz ki
İnsan dışarıdaki çocukları koruyamadığında önce içindekini kaybeder… sonra dünya karanlık gelir. Bu şiir bize şunu hatırlatıyor: mesele sadece bir çocuğun gitmesi değil, o gidişe alışan bir insanlığın kalmasıdır

Vesselam.
Çocuk umuttur
Umut giderse insan kalmaz

Vicdanın yaşı yoktur
Ölürse dünya kararır

Güzeldi eser, her zaman ki tat ve deminde
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık, yazdıran yüreği ve eserini
Gönlüne, ömrüne bereket
Sonsuzluğun sahibine emanet olasın, sağlıcakla kalasın

Şiir, bir çocuğun kaybını yalnız bireysel bir acı değil, insanlığın yitimine dönüşen bir kırılma olarak anlatıyor. Doğa tasviri ile içsel yıkımın paralelliği etkili; fırtına dışarıda değil, içeride büyüyor.

“Bir çocuk giderse” tekrarı, şiirin omurgası gibi sürekli bir uyarı ve vicdan çağrısı oluşturuyor. Son bölümdeki insanlık vurgusu, metni duygudan toplumsal bir sorgulamaya taşıyor.

“Bazen bir çocuk yalnız gitmez; umut, merhamet ve insanlık da onunla birlikte sessizce uzaklaşır…”

Yüreğinize sağlık, güçlü duygusal ve düşünsel yük taşıyan etkileyici bir şiir. Selam ve saygılarımla.

Yüreğine kalemine sağlık değerli hocam harika kalemin daim ve kaim olsun nice güzel eserlerde buluşmak dileğiyle esen kalin sayglar Selamlar

Şiir, içsel bir çöküşü “çocuk” metaforuyla güçlü şekilde anlatıyor; dışarıdaki fırtına ile içteki sessiz yıkım etkileyici bir paralellik kuruyor. En vurucu yanı, vicdanla yüzleşme ve kaybedilen masumiyetin geri dönülmezliği.

Kısa ama derin bir çığlık: umut, sevgi ve insanlığın bir çocukla birlikte nasıl sönüp gidebildiğini çarpıcı biçimde hissettiriyor.
Yüreğinize sağlık can şairem. Tebrik ederim. Güzel bir şiir okudum. Sevgilerimle.

Baba Bugün Dağlar Yeşil Boyandı...

Evladın babaya ağıdını dinlerken tevafuk etti şiirinizi okumak bu vesile ile eseri dinlemenizi öneririm.