Kalk Piruz!
Artık ayaklan!
Sevdiklerim; göğsüme iğnelenen siyah bir kurdeleden ibaret artık.
Canım delik deşik ama bundan daha kötüsü ne biliyor musun?
Aydınlık olan şu gönlüm karardı.

Evim tek pencereliydi benim Piruz.
Bilirsin; ben bir tek sana bakıp bir sürü güzellikler görürdüm oradan.
Ta ki o kargalar sabır taşırıp, ışığımı karartacak kadar çok çamurlu yüklerini, pencereme iliştirene kadar.

Ben temizlemeye uğraştıkça onlar tuğla örüp taş duvara çevirdiler penceremi…
Piruz, şimdi evimin içi zifiri karanlık.
Ve ben artık evimin her odasının tavanında göğe bakan pencereler açmalıyım.
Hayatımdaki renkler bir daha asla birbirine karışmamalı Piruz.

Gündüzleri gök mavi,
pamuk beyazı ve güneş…
Geceleri ise lacivert,
griye çalan beyaz ve ay olmalı.

Ayaklanmalısın artık Piruz.
Bu saatten sonra ağzı dikilecek hayaller kurmak istemiyorum…
Boyumun ölçüsünü aldıran umutlarım olmasın.
Haddini bilsin gülüşlerim.
Yatağım bile tek kişilik olsun ki kendini bilsin…

Piruz, çok yoruldum. Dinlenmek istiyorum. İşte bu yüzden seninle bu gün uzun uzun konuşasım var…

Yıllardır şu kırık dökük kalbimi
kundağa sarıp, kucağımda taşıdığımı biliyorsun Piruz…
Daha fazla rezil olup utanmak istemiyorum.
Ziyadesiyle çok yürüyerek geçtim acıların içinden...
O kadar takatsiz kaldım ki Piruz; Yorgunluğun tüm renklerini ezber etmişim…

Biliyor musun?
Hiç kimse fark etmedi bile çürüyen göz bebeklerimin bayatlamış bakışlarını.
Annem duymadı haykırışlarımı,
babam görmedi çırpınışlarımı,
ve bu sıralama böylece noktalandı.
Geriye kalanlara ne hacet,
ne haddime artık isimlerini dâhi aklımdan geçirmek.

Artık söylenecek birçok cümleyi
zincire vurup, kilitliyorum;
anahtarı da okyanusa falan değil,
geçmişe fırlatıyorum.
Bir daha hiçbir gücün
beni döndüremeyeceği o geçmişe,
geçmişlere ve tüm bitmişlere doğru...

Piruz, hadi şimdi
ölümlerden ölüm beğensin hepsi!
O aldanışlarım, kandırılmışlıklarım
ve çok sayın avanaklığım....

Her şeyimi aldılar benden Piruz…
Beni bile benden alıp, sokağa öylece bıraktılar.

Ama bilsinler ki:
Şu kırık dökük kalbimde vallahi hiç birine ahım bile kalmadı.
Artık hiç birini gönül hanemde barındırmam.
Şimdi hepsi selametle olduğu yerde kalsın...

Piruz, ayaklan da gel artık.
Gel ki; ben de artık selametime varayım.

Hamdiye Osman (Hadsiz Kalem)
24.01.2026