Üşürdüm ayaklarımdan
Istamazdım onları donmuş ellerimle,
Hayatta dondurmuştu beni
Kahkaha atamazdım
Donmuş bakışlarımla...
Sanki gözlerim canlıydı biraz,
Düşüncelerimse koşturuyordu sıcacık;
Ellerime eldiven takıyorlardı,
Yazlık naylon ayakkabının yerine
İçi tüylü Soğukkuyu alıyorlardı...

Yoksulluktan babam
Kömür trenlerinin arkasına takılıyordu,
Salonumuz sıcacık oluyordu
Ancak yatak odasında nefesim yorganı ısıtamıyordu..

Pantolonum yamalı
Örgü kazağım eskimiş olsa da
Vücudumu onlar ısıtıyordu..

Sabır küpü anam
Yokluğu varlığa çevirip
Karnımı doyuruyordu,
Sinir küpü babam
Sigarayı peşpeşe ekleyip
Bizleri dumanaltı ediyordu..

Karaağaç ilkokulu
Tepedeydi,
Ayazı keskin
Tüm bedenime kırbaç gibi inerdi,
Naylon içine doldurulmuş
Defterler,kitaplar sa
Ayrı birer dertti.

Ama ümidim vardı
Heyecanım vardı..

Şimdi
Ellerim sıcak
Ayaklarım sıcak
Odam fırın gibi.
Ama sabır küpüm
Sinir küpüm yok.
Şimdilerde kalbim üşüyor
Gözlerimden soğuk damlalar düşüyor..