Özür dilerim, affet beni Piruz.
Benliğimin ateşini durmadan körüklemişim farkında olmadan…
Seni sevdiğimi, özlediğimi anlatmaya debelenirken,
zor da olsa yokluğuna dayanmaya uğraşırken;
senin içinde lime lime parçalara ayrılarak kopan yanlarını görmemişim.
Hasretimin telaşına ver,
beni mazur gör Piruz…

Sana yazdığım bu satırlar bir şiirden öteye geçmeli.
Artık bunlar sana yazılan bir mektup sevgilim…

Korkuyorum, içim çok huzursuz…
Huzurlu olmamın tek yolu;
senin sağlıklı, iyi ve mutlu olduğunu bilip hissetmemdir.
Şimdiye kadar tedbirsizce söyleyip, bir kuşun kanadına bağlayarak göndermediğim tüm şiirlerim için beni affet.

Bilemedim Piruz…
Senin ne hâlde olacağını, neler hissedeceğini düşünemedim…
Şu ahmak gönlüm meğer ne kadar da bencilmiş…

Eğer bu yazdıklarım saçının aklarında tek tel bile barındırıyorsa,
gözlerini yorduysa,
gül yüzünün rengini soldurup ışıltını çaldıysa,
sana yemin olsun Piruz, hepsini geri alıyorum!

Belki de çok başkadır asıl derdin bilemiyorum ama ben ancak bana düşen yükü geri alabilirim.
Keşke sevgilim, daha fazlasını yapabilseydim.

Senin bir gülüşüne kul köledir, kurbandır bu aciz gönlüm.
Sen iste ben susarım,
kalemim susar Piruz…
Hiç gocunmadan, acımadan, sızlamadan, kanamadan susarım…

Ben hep buradayım,
sadece iyi olmanı dileyerek,
bir beklentiye girmeden,
sana yük olmadan,
selam bile alıp vermeden…
Yeter ki sen ayaklan!

Sakın merak etme, ben kırılmam Piruz.
Kırılmam…
Sağlıcakla kal.

Hamdiye Osman (Hadsiz Kalem)
04.02.2026