Hayatın baharında can yoldaşını seçiyor insan. Evleniyor, çift oluyor. Sonra evlatları dünyaya geliyor, aile oluyor.
Derken çocuklarına adıyorlar ömürlerini. En büyük hayalleri evlatlarını büyütüp iyi birer insan yetiştirmek oluyor ve bu uğurda maddi manevi çalışıp didiniyorlar. Kendileriyle ilgili tüm
isteklerini hep erteliyor, ileri zamanlara bırakıyorlar.
Çocuklar büyüyor, okuyor, birer meslek sahibi olup; ardından da yuvadan uçuyorlar birer can yoldaşı bulup.
Ve anne baba iki kişilik çıktığı yolculukta tekrar iki kişi kalıyor.
Ama kendileri ile ilgili hayallerini yerine getirecek ne sağlıkları ne de eski heyecanları kalıyor artık.
Bir de bakıyorlar ki hazan düşmüş ömürlerine.
Sonun yaklaştığını hissediyorlar artık. Dillendirmeseler de hissediyorlar işte….
Ve bu geçen sürede sevgileri ulu bir çınar gibi büyüyor, büyüyor.
İçten içe korkuyorlar birgün ya ansızın çekip gitmekten
Ya da giden sevgilinin ardında bir başına kalmaktan.

İşte bu duygu ile yazılmış bir şiirimdir ‘ BEKLWR MİSİN SEVDİĞİM’