UTANIYORUM

Çıkmışsa çizgiden edep ve haya
Neye yarar çıkman Mars’a ve Ay’a
Çağ ışık hızında ben kaldım yaya
Yürümeye bile utanıyorum.

Anayı babayı dinlemez uşak
Kaybolup gidiyor koca bir kuşak
Aslını yitirmiş ekinde başak
Buğdayım demeye utanıyorum.

Komşu komşusuna vermiyor selam
Ne bir merhaba var, ne de bir kelam
Yüreğim yanıyor derindir yaram
İnsanım demeye utanıyorum

Örfü ananeyi kaldırdık rafa
Görüntü muhteşem, lakin boş kafa
Okumayı unuttuk, her şey hurafa
Edibim demeye utanıyorum

Kadiri kıymeti unuttuk çoktan
Kalmadı farkımız vicdanı yoktan
Anlamaz olduk biz mizan-ı haktan
Adilim demeye utanıyorum

Neslimize para verdik taht verdik
Sevgiyi şefkati biraz kıt verdik
Özgüveni saygıya tercih eyledik
Atayım demeye utanıyorum.

Garibim Nurgül’üm sözlerim boşa
Kimseye geçmiyor geçse de taşa
Anlatmak beyhûde akılsız başa
Konuşmaya bile utanıyorum.

Nurgül KAYNAR YÜCE/ K. MARAŞ