Ey kalbim,
kızma ne olur bana.
Biliyorum;
sana hüzün ektim,
gam biçtirdim.

Ne sevmeyi bildim
ne de sevilmenin anlamını.
Seni gecelere hapis ettim,
aklımın yollarında
bastırdım haykırışlarını.

Dur artık,
ne olur yerden yere vurma beni.
Biliyorum…
sevdik onun adını
ama yine ben kaybettim.
O,
bizi hiç sevmedi ki.

Söyle,
niye hâlâ
onun dolaştığı rüyaların sokaklarında geziyorsun?
Niye “nasip değilmiş” deyip
çekip gidemiyorsun bu sefer?
Beni bana mahkûm etme kalbim,
ne olur…

Bak,
bu sevgi denilen anlaşılmaz duygu
gözlerimden uykularımı çaldı,
dilimden sözlerimi.
Elimi kalem eyledi,
dile zulüm edercesine
sözler söyletti.

Yeter artık kalbim,
anla…
O senin gezdiğin sevda caddelerinden
geçmeyecek.
Onun o güzel sesinde
huzur bulamayacaksın.
Kâinata şarkı olan kahkahalarını
duyamayacaksın.

Çünkü o,
senin gerçekten sevdiğini
hiç anlamayacak.
bu da benim yüzümden.
Özür dilerim kalbim…
Ben senin sır olan duygularını
hiç anlamaya çalışmadım.
Bu yüzden
sevmekten
hayat sınavında kaldım.