Şehrin gövdesinde bir boşluk açtı gece
Rüzgar estikçe asfalt kendi gölgesinde kayboluyor
Işıklar korkuyordu.

Rüya, tam bu boşlukta başladı..
Bir yelkenli, aklimın denizine demir atıyordu...
Kitap rafları konuşuyordu..
Her cümle bir sedaydı..

Flaubertin sessizliği
Borgesin sonsuz kitaplıgı ve bir anonim şairin gölgesi aynı anda ayni çatı altındayken
bir katman daha derinleşiyordu

Asılı eski bir fotoğraf hem geçmişi olani hem de olasi gelecekleri aksettiriiyordu..
Zaman ilerlemiyordu ben baktıkça yer değiştiriyordu.

Zamanın lineerliği kırılmış rüya mekanla dans ediyor sokak lambası bir şiire dönüşüyor..

kaldırım taşları birer nota. Oluyordu
Ben yürürken rüya, kendini okumamı bekliyor.
.
Okudukça değişiyor, değiştikçe anlamını kaybediyor, anlamını kaybettikçe var oluyor.
Ve gece, sessiz bir entelektüel öfke ile uzaklaşıyordu benden..


Hazır ve nazırdım
Aynı zamanda uyanık..


Bu bir rüyaydı
ama uykuya ait değildi
bilinçli bir tanıklıktı bu...
Mana çözülürken
Mevcudiyete dönüşen.

geriye sadece kelimeler ve hafif bir kahve kokusu kalıyor..
Uyanmanın eşiğinde bile rüya hala elimde..
Teslim edilmedi.