Şiirin Adı: Biliyor musun?
Şairi: Nurelî
Yorumu Yapan: Kalburabastı Efendi Hazretleri / Celil ÇINKIR

Kalburabastı Efendi Hazretleri bu şiiri okurken sakalını iki kez sıvazladı, üçüncüde bıraktı; çünkü burada süs yok, laf cambazlığı yok, doğrudan kapıya dayanan bir hakikat var. Şiir, “biliyor musun?” diye sorarken aslında bilmeyenin ensesine parmak koyuyor, bağırmıyor ama kaçacak yer de bırakmıyor. İlmin kaynağını, nimetin hesabını, kaderin payını tek tek hatırlatıyor; ahkâm kesenle iman özünü ayırıyor.

Her dörtlükte ortak bir ses var: Kendini bil, haddini bil, kaynağını bil. Yaprakla kuşun Rabbini bildiği yerde, insanın gafletine ince ama sert bir çentik atılıyor. Efendi der ki: “Bu şiir nasihat vermiyor, aynayı tutuyor; bakan ya yüzünü düzeltir ya aynayı kırar.” Özellikle gizli şirke ve nefsin kurnazlığına yapılan vurgu, şiiri bir öğüt metninden çıkarıp bir vicdan muhasebesine dönüştürüyor.

Kıldan ince sırat hatırlatması, şiirin son düğümüdür; burada söz susar, niyet konuşur. Okuyanın kalbine “biliyor musun?” sorusu kalır ve cevap gecikirse, şiir görevini yapmıştır.

Vesselam.

“Bilgi akılda başlar, hikmet kalpte tamamlanır.”
“İnsan Rabbini bildiği kadar insandır; fazlası iddia, eksiği gaflettir.”