Bu dizeler; kader, teslimiyet ve dünyanın geçiciliği üzerine örülmüş oldukça derin ve melankolik bir havaya sahip. Şiirinizde özellikle tasavvufi bir hüzün ile toplumsal bir sitemin (Ebabil ve Hızır göndermeleriyle) harmanlandığı görülüyor

İlk dörtlükteki "yalın ayak" tabiri, insanın bu dünyadaki savunmasızlığını ve çıplak gerçeğini temsil ediyor.

İnsanın günahlarını (veballerini) bir yük gibi yanında taşıması, kaçınılmaz bir hesaplaşma vurgusu yapıyor.

İkinci dörtlükte "ne hayat ne de ölüm" diyerek ulaşılan o hissizlik ya da beklentisizlik hali, klasik edebiyattaki fenafillah makamına veya modern anlamda ağır bir varoluşsal yorgunluğa işaret ediyor.

"Kör kalmış bir göz," dünyanın maddi tarafına kapanıp manevi tarafına (sırra) yönelmenin bir simgesi gibi duruyor.

Son dörtlükte ise bireysel dertten toplumsal bir sancıya geçiş var. Zulmün hüküm sürdüğü bir çağda, mucizevi kurtarıcıların (Hızır ve Ebabiller) yokluğu veya onların "ölü" beklenmesi, inancın içindeki derin bir kırgınlığı ifade ediyor.

"Kalplerde acı nasır" ve "Kaderi sırla karmak" ifadeleri oldukça özgün ve vurucu.

Yüreğinize sağlık; umudu "ölü beklemek" ağır bir yük olsa da, bunu bu kadar estetik ifade edebilmek büyük bir yetenek.