MÜPTE L A

“Ol” denilen bir yankıya,
karanlığa üflenen ilk nefese,
geceyi örtü bilen kalbimde
ateşi sır gibi saklayışıma.
Adım anıldığında taşların bile dinlediği
o kadim çağrıya.

Mülteciyim kendi içimde;
bir kardeşin gölgesinden kaçıp
bir başka yalnızlığa sığınan,
çölde yürürken ardında iz bırakan her kalp gibi.
Sınırlar çizildi ruhuma ama acım
hiçbir haritaya sığmadı.

Umutluyum çünkü sabır
bir vaattir zamana.
Kuyu karanlıksa
yıldızlar yukarıda bekler.
Yıkıldım, evet,
ama mabet gibi yeniden kuruldum.
Bekledim…
Dua kadar sessiz,ekmek kadar gerçek.


bir denizin ikiye ayrılması değil yalnızca,
bir dağın içte çöküşüdür.
Secdeye benzeyen bir yorgunluk,
gözyaşıyla arınan bir adım.
Adını andığımda
gökyüzü şahit olur,
yer susar, ben tamamlanırım.

Ve bilirim artık:
müptela olduğum
ne ateş, ne sürgün, ne de yara.
Beni buraya getiren
imtihandı.
Yoldu.
Ve o yolun sonunda rahmet vardı.