1
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
163
Okunma
Özlemin Sesi
Soğuk bir kış günü,
yine bir akşam.
Gri duvarlar üstüme yürür,
odalar bomboş.
Çocuk sesleri nerede?
Zeytin ağacında asılı zaman,
yeşille siyahı ayırt etmez.
Hayaller dudak bükmüş,
ömür farkına varmadan
pembe gençliğini harcıyor.
Ren’in gölgesinde
bir güvercin fısıldar;
çocuklardan haber getirir.
Yalnızlığın simgesi bu şiir,
kalemin imgesine sığınır,
ihmal edilmiş düşleri bekler.
Ren’in buruşuk anıları
geçmiş zamana sarılı.
Özlemin çığırtkan sesi
gecede bir busedir,
uzaktan duyulur.
Takvim yaprağına soğuk vurur,
çaydanlıkta demli çay utanır.
Pencerenin kırık pervazı
kalabalıkta yalnızlığı
paslı bir vidayla tutar.
Ah çocuklar, ah…
Neredesiniz?
Ne çabuk büyüdünüz.
Gözünüze toz kaçmasın,
canınız sağ olsun.
Bir daha dünyaya gelse anneniz,
sizinle çocukken
doyasıya zaman geçirir.
Feride
25-01-2026
5.0
100% (4)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz