Kanattın içimdeki kuşları.
Cevap,
kapalı bir kapının eşiğinde
soğuyan ayak izi.

Vicdanının kıyısına bıraktım
adımı yazmadığım
bir tapu senedi gibi
suskunluğu.

Gece yürüdü.
Ben yerimde kaldım.
Barış, avucumda kırılan
ince bir camdı.

Taşlar çatladı önce —
duvarlar içe doğru çöktü.
Bir çocuk
yaşını unuttuğu bir mevsimde
çınarın kabuğuna yüzünü gömüp
kendi sesinden saklandı.

Kalsın sende.
Bazı vazgeçişler
yük değil,
gölgedir.

Hangi dikenli boşlukta
adımın yankısı
kanadı?
Unutmak istedikçe
derine inen bir kök gibi
çoğaldın.

Şehir kalabalık bir yargıydı.
Omuzlarımda uğultu.
Eriyen kırmızı bir mumla
harfleri yaktım.
Ateş ışık vermedi —
yalnızca iz bıraktı.

Doğruluk,
sessiz bir bedeldi.
Kalp bazen hissetmez,
ama izler kalır.

Kanattın içimdeki kuşları.
Uçmadılar.
Göğe değil,
içe düştüler.

Ve şimdi
renksiz bir göğün altında
sessizliğin toprağına
gömülüyorlar.

Feride