Final bölümü, şiirin adında sakladığı o asıl vurucu darbeyi indirir. Şiir, muhatabına ya da geleceğe dair bir ümitsizlik çağrısı değildir; aksine, kötülüğün kendisine çekilmiş bir resttir:

"seni dışarı fırlattım kötülük / boşa umut etme"

Şair; içini, kalbini ve ömrünü kirletmeye çalışan tüm yalanları, ihanetleri ve o karanlık duyguları tek bir hareketle hayatının dışına fırlatıp atmıştır. Kötülük artık o temiz kalbe yeniden sızabileceğini, o ruhu darmadağın edebileceğini "boşa umut etmemelidir." Kapılar tamamen kapatılmış, sınır çizgileri netleşmiştir.

Netice itibarıyla;
Yaşanan onca hayal kırıklığına ve kırığa rağmen, teslim bayrağı çekmek yerine kötülüğü kapının dışına koymayı başaran; samimi, dik ve haysiyetli bir karakterin manifestosu. Eflatun bir kederle başlayıp, kendi iç bahçesini koruyan o sarsılmaz ve vakur yüreğinize, kaleminize sağlık.

​"Az kelimeyle çok şey anlatmak büyük bir yetenek. Her bir dize üzerine uzun uzun düşündürüyor. Kaleminin ağırlığı çok net hissediliyor."