Sana da kalimera…

Sana da günaydın, sana da bensiz uyandığın o yeni sabahlara.
Ben yine bildiğin gibiyim;
Yarım kalmış bir adamın sustuğu yerdeyim.
Biraz kırgın, biraz uykusuz, en çok da sessiz…
Sahi, nasıl olabiliyor bir kadın bir zamanlar "dünyam" dediği adamı böyle hiçe sayıp gidebiliyor?
İnsan arkasında bıraktığı enkazı görmeden nasıl yeni bir güne gülümseyerek başlayabiliyor?

​İçimde bıraktığın bu yangını bir an görsen,
O gurur duyduğun gidişinden utanırdın belki de.
Ama sen dönüp arkana bakmadın bile.
Sanki bu kalbe hiç dokunmamış, hayatımı hiç darmadağın etmemiş gibi gittin.
Yıllarca büyüttüğümüz o koca sevdayı, bir çırpıda yabancı ettin.

​Şimdi ne zaman bir sabah kapıyı çalsa,
Aklıma ilk sen geliyorsun.
Ne zaman uzaklardan bir "kalimera" duysam,
Gözlerim uzaklara dalıyor, yutkunamıyorum.
Bir adamın sessizce nasıl yıkıldığını kimselere anlatamıyorum.

​Sana da kalimera sevgili...
Beni bu koca dünyada böyle yalnız, böyle eksik bırakan kadın.
Sana da günaydın.
Gittiğin o yollar, sığındığın o yeni limanlar,
Umarım değmiştir beni böylesine kaybettiğine…