Gitme...
Bakarsan uçurum, susarsan kıyamet olurum,
Adımların şehri yakar, ben içinde kül olurum.
Öyle bön bön bakma yüzüme, söküp ciğerimi koyma önüme,
Sen gidersen; bir mangalık canım kalır, o da gider kendi ölümüne.
İçimde bir intihar mangası, tek sıra olmuş ölüme yürür,
Bu gidiş; koca bir ömrü, bir sokağın başında diri diri çürütür.

Sen gidersen; kentin ışıkları kör bir hançer gibi saplanır bağrıma,
Kaldırımlar dilsizleşir, kimse bakmaz bu sessiz çığlığıma.
Öyle bir gidiş ki bu; gökyüzü yarılır, kuşlar rotasını şaşırır,
Yüreğim Azrail’le masaya oturur, can pazarlığını başlatır.
Canımı al ulan, derim, yeter ki onun bastığı toprağı benden alma,
Söyle rüzgara; kokusunu burada bıraksın, sakın ha uzağa salma

Hangi tren taşır senin ağırlığını, hangi yol bitirir bu hasreti?
Hangi valiz saklar içine, o yarım kalan bin yıllık gurbeti?
Valizine sığdırdığın sadece giysilerin mi sanıyorsun ey yar?
Gençliğimi koymuşsun yanına, gülüşlerimi etmişsin tarumar.
Gittiğin yerlerin haritası, alnıma kazınmış mezar taşım olur,
Bastığın her toprak parçası, soluğuma vurulmuş mühür olur!

Sırtını döndüğün an; güneş bir daha doğmamaya yemin eder,
Sen gidersen; bu adam, kendi gölgesinde bile sürgün gider.
Gitme... Çünkü gidişin; bir idam mangasının tam karşısında,
Son arzusu sorulmamış bir mahkumun, o dilsiz yarasında.
"Hoşça kal" deme bana; o kelime zehirli bir ok gibi deler ömrümü,
Sen kapıdan çıktığın an, ben kendi ellerimle asarım gönlümü.

Masanın üstünde bıraktığın çay, buz tutmuş bir mezar taşına döner,
Ciğerime çektiğim duman isyan eder, içimdeki o son ışık söner.
Sen gidersen; ben yaşayamam, bu can bu bedene ağır gelir,
Toprak bile kusar beni, hasretin cehennemden daha kor gelir.
Gitmek kolaydır ey yar; zor olan arkada enkaz bırakmadan gitmektir,
Ama bil ki; sen bu kapıdan çıktığın an, benim için hayat bitmektir.

Dur...
Bir sigara daha yak, bir kahve daha iç, bir kavga daha et,
Yeter ki sesin yankılansın bu evde, sessizlik olmasın bu son emanet.
Vur, kır, parçala; ama kalabalık kalsın bu viran gönlün içi,
Gidişin; ruhumun tam orta yerine sıkılmış o son merminin pimi
Ardında bıraktığın sadece ben değilim, koca bir yıkımdır bu yıkım,
Gidişinle başlar içimde; her nefeste donan o amansız salkım.
Öyle bir kış çöker ki bağrıma, bitmek bilmez o kimsesiz ayaz,
Sen yoksan bu dünyada, ne bir bahar kalır bende ne de tek bir beyaz.

Gidersen; bu sevdanın faili meçhulü değil, bizzat kurbanı olurum,
Avuçlarımda kalan kokunla, Azrail’i bekleyen bir hasta olurum.
Seni sevmekle başladığım bu yol, bitecek biliyorum bu son yasta,
Güneş söner, toprak susar, kainat devrilir o tek bir vedanda.
Gitme ulan! Gitme... Sen gidersen ben biterim, ben ölürüm,
Senin olmadığın her nefeste, ben diri diri gömülür giderim!