Bakmayın bana öyle,
yüzümdeki o eski hüzne, o dumanlı bakışa...
Ben aklımı bir gece yarısı, o paslı rayların üzerinde bıraktım!
Herkesin "doğru" dediği o yalan dünyaya,
O sahte gülüşlere, o hesaplı kitaplı sevdalara sığamadım.
Evet, duyduk duymadık demeyin; ben deliyim!
Çünkü ben sevdim mi,
bir kenti ateşe verecek kadar kör,
Gittim mi, arkamda sadece enkaz bırakacak kadar hürüm!
Benim aşkım öyle pembe dizilerde anlatılanlara benzemez;
Benim aşkım barut kokar, tütün kokar, hasret kokar...
Ben seni, memleketin ezilen bir köyünü sever gibi sevdim.
Gözlerinde sığınmacı bir çocuğun umudunu taşıdım,
Gülüşünde bir ihtilalin şafağını bekledim.
Hangi akıllı benim gibi bir bakışa ömrünü adar?
Hangi akıllı, bir veda otobüsünün arkasından koca bir şehri yakar?
Sizinkisi sevda değil, sizinkisi bir alışveriştir ancak!
Ben ise; karşılıksız, imzasız, kefilsiz sevdim.
Cebimde bir tek onurum, yüreğimde bin yıllık sancım...
Varsın bana "deli" desinler, varsın kapıların dışına atsınlar;
Zaten hangi saray, benim şu virane gönlümden daha geniş?
Hangi kilit, benim şu pranga tanımaz ruhumu zapt edebilir?
Benim memleketim senin olduğun yerdir,
Benim haritam senin kirpiklerinin çizdiği o ince çizgidir.
Şimdi bütün dünya bir olsa, karşıma dikilse ne yazar?
Ben kendi uçurumumu kendim seçmişim,
Kendi cehennemimde kendim yanmışım...
Sizin o steril, o akıllı dünyanızda yaşayacağıma,
Kendi deliliğimin zirvesinde, rüzgâra karşı dimdik dururum!
Yoruldum artık akıllı taklidi yapmaktan,
Eğilip bükülmekten, maskeler takıp dolaşmaktan.
Işte buradayım! Çıplak sesimle, yaralı kalbimle...
Ben deliyim arkadaş!
Sevdayı bir memleket davası gibi omuzlayan,
Bir gülüş uğruna bin yıl hapis yatmayı göze alan,
Ve asla, ama asla teslim olmayan bir deli!
Son sözüm olsun bu:
Benim deliliğim, sizin o sahte akılarınızdan çok daha namusludur!