Yetimlik düştü üstüme bir gecede,
Anne yüzü karardı, adım yarım.
Babamı aldı gurbetin soğuk yolu,
Ben çocukken kimsesiz kaldım.
🕊️
Dedemin gölgesinde büyüdüm biraz,
Bir lokma ekmek, bin parça sabır.
Varlığın içinden geçti yokluk,
Hayat erkenden etti beni ağır.
🕊️
İtildim, kakıldım, sustum çoğu kez,
Kimse bilmedi içimdeki açlığı.
Bir yudum suya bakıldı insanlıkta,
Bir ekmeğe sığdırdılar varlığımı.
🕊️
Yıllar geçti, yol yine düştü önüme,
Gurbet çağırdı bu kez adımla.
Ne bir kapı açıldı bana,
Kaldım ayakta yalnız, alnımda terimle.
🕊️
Eğmedim başımı kimseye,
Gölgemden başka dayanağım yoktu.
Geceyi umut sandım çoğu zaman,
Sabah dediğim şey yorgunluktan doğdu.
🕊️
Sonra her şeyim oldu sandım,
Para vardı, düzen vardı.
İçimdeki boşluğu
Adıyla dolduramadığım bir eksik vardı.
🕊️
Derken sevdim…
Öyle sıradan değil,
Hayatı yeniden sorgulatacak kadar.
O zaman anladım;
Onca yıl biriktirdiklerim
Meğer hiçbir şeymiş.
🕊️
Kalbim doldu ama içim hastalandı,
Gurbet bu kez bedenime çöktü.
Yatağa sığmayan acılarla
Geceyi sayar oldum.
🕊️
Ben ölümü gördüm bu gurbet elde,
Canımdan vazgeçtim sandım bir ara.
Meğer yaşamak değilmiş zor olan,
Seni yaşamadan gitmekmiş asıl yara.
🕊️
Not:
Yetim bir çocukluktan, gurbetin içinden…
Yoklukla büyüyüp aşkla sınanan bir ömürden yazıldı.
🕰️ 23.01.2026
✍️ Yazar: Adem Çelik