Bir yarım kaldı içimde, adını anmadığım
Zamanın cebine koydum, geçer sandığım
Konuşmadım, sustukça büyüdü bazı geceler
İnsan en çok kendine söyleyemediklerinden yorulur meğer

Adımı unuttun belki, bilerek ya da kolayına geldi
Bir aynanın buğusunda silinir gibi gitti yüzüm
Ama ben hâlâ duruyorum, eski bir şarkı gibi
Çekmecenin dibinde, sesi kısık bir hüzün

Rüyama uğradın bir gece, habersiz
“Buradayım” dedin, sanki hiç gitmemiş gibi
Sabaha karşı eksildin, ışıkla dağıldın
Ama içimdeki boşluk bu kez yerini öğrenmişti

Ben kopan halkaları saydım gecelerce
Sen başka bir ömürde yavaşça eskirken
Çıkmaz sandığım sokakta kaldım bir süre
Sonra yürümeyi öğrendim, düşe düşe, sessizce

Anlatılmayan yük olur, insanı ağırlaştırır
Ama susmak da bir gün kendini bırakır
Zaman her şeyi almaz, bazen geri verir
Bunu insan en geç değil, içi yanarken anlar
Funda Yılmaz