I. Belirsizliğin Esrarı: Netlik Yokluğu Değil, Anlam Selidir

Bu bir karanlık değil, ışığın çokluğudur.
Bu, bilginin yitişi değil, hakikatin taşmasıdır.
Gözlerinde bir mesaj yanar, anlamı bulunmaz.
Bakışın bir yöne değil, her yöne bakar.
Temasın bir sınır çizmez, tüm sınırları yıkar.
Ve zihin, bu selin ortasında,
eksik olanı sezgisiyle, hayaliyle tamamlar.
Aşkla yoğrulmuş bir hayal, asla tarafsız değildir ki zaten.
O, hep seni, Nihal, tahayyül eder.

II. Bakışın Gizli Lisanı

Bir bakışın var, Nihal, kıblesi belli değil.
Güneş mi doğar, ay mı batar o iki derin pınarda?
Dokunuşun yalın, niyeti sarmaşık.
Sarmaşır sarmalanır, kök salar mı yoksa çekilir mi?
Bu belirsizlik bir hicap mı, yoksa davet mi?
Bilmem.
Yalnız, bu kapalı kapılar ardında,
hayalim bir anahtar olup döner durur.
Ve severek kırılan her zincir, yeni bir yola döner sana.

III. Anlamın Uçsuz Bucaksız Sahası

Sözlerin bir nehir yatağıdır, Nihal, yatağı olmayan.
Taşar, dolar, coşar, durgunlaşır, çekilir.
Her kelimede bin mana gizli, her susuşta bin sır.
Kesinliğin katı duvarları yok bu diyarda.
Gerçeklik, rüya gibi akışkan; rüya, gerçek gibi sıcak.
Buğulu camda ne yazdığını seçemem,
ama parmağımla, sevda harfleriyle senin adını çizerim: NİHAL
Belirsizlik, senin yüzünü görmeme engel değil,
aksine, her hayalimde çizdiğim bin bir çehrendir.

IV. Aşkın Belirsiz İkliminde Varoluş

İşte budur aşkın doğası, Nihal:
Bir sisler ülkesi.
Ne tam görünür, ne tam kaybolursun.
Ufukta bir siluet, bir ısı, bir titreyiş.
Bu meçhuliyet bizi ezer mi?
Hayır.
Besler.
Çoğaltır.
Sonsuzlaştırır.
Kesin olsaydı sevdan, bir kalıba döner,
bir ispat, bir sonuç olurdu.
Oysa sen, bir soru gibi kalbimde açık,
bir dua gibi dilimde tekrarlı,
bir sır gibi ruhumda derin,
en güzel belirsizliksin.
Varoluşun kendisi, net bir cevap değil ki zaten,
sevda dolu bir sorudur.