İÇİMDEKİ ÇOCUK

Bazen diyorum kendi kendime,
Yine ne buldun da getirdin eve.
Avuçlarında kırık bir kalp daha.
“Bak
Bu da insan” diye diye
Yoldan topladın gölgeleri.
İsim verdin eski hayaletlere,
Ben susarken sen konuştun içimden.
Her şeye inandın nedense,
Belki de ben suçluyum.!
Seni çok dinlediğimden.
Her yüzü masal sandım,
Her sözü gerçek sandım ben.

İçimdeki çocuğu fazla, şımartıyorum sanırım.
Her gördüğünü insan diye, karşıma getiriyor durmadan.
Ben kanıyorum,
O inanıyor.
Aynı sahne,
Aynı tuzak.
“Bak
Bu da iyi biri” diyor.!
Ben ise yine yanıyorum kanıyorum hey.

Yine sokakta ıslak bir bakış,
Sen “oynayalım” diyorsun çabucak.
Ben hesaplar içinde,
Sen ise salıncakta sallanıyorsun.
Aynı bedende iki ayrı aykırı taraf,
Her hayale sandalye çektin.
Masam dolu,
Kalbim uykusuz.
Ben diyorum ki “yeter
Yoruldum”
Sen “bir kez daha” diyorsun susup.

Belki de ben suçluyum,
Seni hiç büyütmediğimden.
Herkese yer açtım içimde,
Kendime yer kalmadı bende.!

İçimdeki çocuğu fazla, şımartıyorum sanırım.
Her gördüğünü insan diye diye karşıma getiriyor durmadan..
Ben susuyorum,
O sarılıyor..
Aynı masal,
Aynı tuzak.
“Bak
Bu da kalır bizle” diyor..
Sonra çekip gidiyorlar çabuk.

Sana kızsam da bırakamam,
Sensiz Kimim ki.
Hatırlamam,
Ama bir sınır çizmem gerek.
Sen oyna,
Kalbime sokma gerek.

İçimdeki çocuğu fazla, şımartıyorum sanırım.
Her gördüğünü insan diye diye karşıma getiriyor durmadan.
Ben korkuyorum,
O koşuyor.
Aynı duvar,
Aynı çarpışma
“Bak
Bu da son olsun” diyorum.
O ise “bir daha” diye bağırıyor bana
(bir daha, bir daha.!)

Emel Abokan
20/01/2026
05:40