Belirsizlik, aşkın en dervişâne hocalığıdır.
Çünkü şu suali yankılatır gönül kubbende:

“Mukâbil bir “sen” olmaksızın,
sırf kendi “ben”inin içindeki o sonsuzluğu,
tek başına yaşamaya cesâretin var mı?”

Temas arayışı, işte tam burada,
ya bir kayboluş batağına döner,
ya da hakîkî var oluşun keşfine.

Ve elbet
bu kat, yolun en yorgun düşüreni.
Çünkü seni, ötekinin nabzına değil,
kendi özünün pusulasına emanet etmek zorunda bırakır.
Dönüşü olmayan bir yolculuğa çağırır…

İçinde bir Nihal seslenir:
“Aşkın belirsizliği, sendeki kesinliği bulsun diyedir.
Yokluğunda bile varlığımın şarkısını söyleyebileyim diye…
O ‘sen’ henüz gelmediyse eğer,
ben, bana yeten ‘ben’ olayım diye.”

Deruni bir sükût çöker.
Ve kalp, artık soru sormaz;
sadece, olanca belirsizliğin içinde,
kendi küllî ahengini dinler…