KENDİME TÖREN

Gassalım, kendi cesedimi yıkıyorum,
Ellerim soğuk, su benden daha soğuk.
Hangi arşivdeyim, hangi rafta unutuldum,
Üzerimde etiket: “Bir zamanlar umut.”

Aynam kırık, her parça başka bir ben,
Birinde çocukluğum ağlıyor, birinde yorgun bir beden.
Adımı sorsan, rüzgâr cevap verir,
Çünkü isimler de yorulur insanı taşımaktan .

Bir defter kapanıyor içimde her gün,
Ama kimse imza atmıyor son sayfasına.
Yaşıyorum, evet, ama biraz yanlış yerde,
Bir dipnot gibiyim varlığın kenarına.

Su akıyor zaman gibi, köpürüyor anılar,
Kir dediğim şey meğer eskimiş hatıralar.
Yıkanmıyorum, sadece yitiyorum,
Şeffaflaşıyorum, dünya bana biraz dar.

Bir gün bu tören bitecek, biliyorum,
Ellerim artık kendime yetişemeyecek.
O zaman belki biri sorar: “Neredeydin?”
Derim ki: “Hayattaydım… ama biraz kenarda, ama çoktan yoktum”

Hakan Tazeyurt