5
Yorum
23
Beğeni
5,0
Puan
235
Okunma
Toprak ve Çiçek
Elimde doğan bir çiçek tohumu gibi
tutunuyorum hayata.
Avuçlarımda sabır var,
toprak henüz emin değil benden
ama ben kök salmayı öğreniyorum.
Rüzgâr bazen adımı unutturuyor,
bazen yönümü.
Yine de düşmüyorum göğe küsmeye;
çünkü büyümek
biraz kırılmayı da kabul etmektir.
Güneş gecikse bile
tohum bunu kişisel algılamaz.
Işığın da bir yolu vardır,
her yol düz değildir.
Bekler.
Çünkü beklemek
yenilmek değildir.
Ben de bekliyorum.
Zamanı suçlamadan,
göğü aceleye getirmeden.
Hayatla aramda sessiz bir anlaşma var:
Ben köklerimi derine göndereceğim,
karanlığı öğrenmek pahasına.
O da bir gün,
hiç beklemediğim bir sabah
çiçeklenmeme izin verecek.
Hakan Tazeyurt
5.0
100% (11)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz