1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
120
Okunma
Çıkmıştık Kafkas Dağları’na,
Yeryüzüne inat yükselmiştik,
Sevgili.
Değerli taşların arasında bir elmas gibi parıldayan gözlerin,
Bu yoksulu aydınlatan,
Zirvedeki karları eriten ve gökyüzünü parçalayan o ışığın
Bizi hiç yalnız bırakmadı.
Aşkın zincirlere vurularak kapatıldı bir tımarhaneye,
Duvarlara parçalandı.
Aklımızı terk ettik senin için.
Teşhisi neydi Mecnun’un?
Karar sizin ey gönül dostları.
Bu sefer de tutuluyor
Salgın yüreğim sana.
Ateş ediyor uyku bana,
Uyutmam.
5.0
100% (2)
Cevap Yaz
