Vahdet Yangını

Harfler şaşkındır elbet, Elif’e dönmeyince,
Heceler kopuk kalır, Lamelif sönmeyince.

Nefsim bir dipsiz kuyu, her adımı bin tuzak,
Sen bana şahdamarım, ben miyim Sana uzak?

Nereye baksam Vechin, her zerre bir nişane,
Gönlüm yama içinde, bu dünya bir virane.

Yanardağ içimdeki, Aşk-ı Hak’tan bir alev,
Bu yangın sönmez ey dost, nefis olsa da bir dev.

Anlatamam bu sırrı, kelam kalır geride,
Sırrın feryadı gizli, aşığın her yerinde.

Gülüşüm bir perdedir, içim darmadağın kor,
Mecnun’suz bu sahrada, Leyla’yı bulması zor.

Rüyamda Kaf Dağı’yım, Anka’yım bir bakışla,
Uyanınca gurbetteyim, her gün başka nakışla.

"Gel" demeye haya var, "Lâ" içinde kayboldum,
Ölmeden evvel ölüp, Sende nefesle doldum.

Saniye bin yıl gelir, zamansızlık yurdunda,
Zerre pişmanlık olmaz, bu aşkın uğrunda.

Yakan sensin ey sevgili, cehennem gölge kalır,
Beni benden eden sensin, başkası gölge kalır.