YAŞAMAK İLLETİ

Bir illet zuhûr etmiş, adına “yaşamak” demişler,
Ömrü bir nefes sanıp dünyaya gönül vermişler.
Dermanı aşk iken, sevdâsı Hakk iken,
Kendi öz cevherini nefse esir etmişler.

Bilirler hakikati, lakin bilmezden gelirler,
Fânî olan dünyayı ebedî sanıp severler.
Bir avuç toprak için gönül incitir,
Nice ömürleri üç kuruşa heder ederler.

Sırtlarında günah yükü, gönüllerinde kin,
Dillerinde sevgi sözü, içlerinde bin hüzün.
Nefsin saltanatında kendilerini unutmuşlar,
Bir damla şehvet uğruna denizleri kurutmuşlar.

“Yaşamak” dedikleri, ne acayip bir sevdâ,
Bir gölgeye sarılmış, dönmüşler Hak’tan cüdâ.
Gözleri dünyada kalmış, gönülleri virâne,
Kendini arayan insan, olmuş nefsine divâne.

Oysa bu âlem bize gurbetten ibarettir,
Her gelen bir yolcu, her nefes bir emanettir.
Ruh bir sırdır, beden ise fânî bir libas,
Nefs ise yol kesen, gönülde gizli bir cellâttır.

Servetin ardında koştuk, doymadı hiç gözümüz,
Dünyayı elde tuttuk, kayboldu özümüz.
Sandık ki yaşamak mal, mülk ve şöhrettir;
Meğer yaşamak, Hakk ile dirilen bir gönüldür.

Nasıl bir illetten düştü insanlık bu hâle?
Ömrünü sattı üç kuruşluk bir hayale.
Ölümü görür iken sarıldı fânî olana,
Kendini unuttu da kul oldu kendi nefsine.

Ey gönül, uyan artık, yeter bu gaflet uykusu,
Dünya bir gölgedir, bitmez onun tutkusu.
Bir gün perde kalkacak, hakikat görünecek;
Ne mal kalacak elde, ne makam, ne de şöhret.

Ölmeden evvel öl, ey gönül, sırrına er,
Nefsini terk eyle, aşk ile Hakk’a sefer.
Çünkü ölüm değildir asıl insanı öldüren;
Hakk’tan ayrı düşmektir gönlü diri diri gömen.

Yaşamak nefes değil, Hakk ile nefes almaktır,
Aşk ile yanıp aşk ile yeniden doğmaktır.
Fânîden geçip Bâkî’ye yönelmektir murat;
Ölmeden önce ölmek, budur asıl hayat.