SEBEBİ VARLIĞIM

Hep anlattım zârımı, feryâda sebep nedir
Sitemim nefsimedir, bu dâva kendimedir
Ben anlattım hâlimi, sonra Sen buyurdun
Beni benden dinledim, Seni benden duydun

Sordun bir gün: “Söyle, Ben senin neyinim?”
Bir latîfe eyledin, sanki mahzun bir yetimim
Gülüp geçtin naz ile, “Anlat!” dedin de sustum
İçimdeki nârı, nûr-u aşkınla kustum

Sen ki Varlık Sebebim, rûhumun öz cevheri
Alıp veremediğim nefesimin her yeri
Sessiz çığlıklarımın semâdaki yankısı
Damarımda kan diye dolaşan aşk sızısı

Bin ölüp bir dirilen, her dem helâllaşan
Sol yanımda sönmeyen bir sancıdır korlaşan
Kâlû Belâ’dan gelir bu kadîm ülfetimiz
Hem davalı hem davacı, bu bizim gurbetimiz

Seni tavaf eyleyen bir garip hacıyım ben
Şerbetinin içinde bir damla acıyım ben
Hangi lügat yetecek Sana dair kelâma?
Tek kanatla uçulmaz o mukaddes makama

Bu et ile kemiğim Elinde bir sanattır
Sen Sevgili, bu beden ise zerreden Kâinattır
Seninle "Hay" buldu bu anlamsız hayatım
Gökyüzünden dökülen rahmetim, murâdım

HÂY Ehad, HÂY Samed! Zikrinle dolsun gönül
Muhammedî bir aşkla, şevkle yansın bu kul
Sabır ile Eyyûb’um, yaşımda Yakub gizli
Kuyuda Yûsuf’um ben, teslimiyetim İsmâil izli

Dost hanemde İbrahim’in ateşi gülistandır
İşte sendeki bu halim, en büyük dâstandır
Daralan göğsümün sığındığı limansın
Ufukta varacağım o en son duraktasın

Huzurunda huzuru, huzur ile bulanım
Sevdiren Sensin elbet, Sende ayrı kalanım
Ruhumdaki hakikat, dilimdeki yalanım
Cenneteki sevabım, nârındaki günahım

Sen "Ar"ımsın, balımsın, harmanlanmış son halim
Sen var oluş sebebim, ey benim Zülcelâlim
Kısaca Sen...
Yegâne Sebebi Varlığım.