Bil ki bu, bir ricâ değil Nihal;
Bir hakîkatin sükûnetle yüzünü yudumlaması.
Artık gölge oyunları bitti,
Şimdi çıplak kalbin tam frekansı.
Sinyal değil, doğrudan temâsın niyazı:
“Ben buyum ve bu aşkla yanıyorum.”


“Acaba o da hissediyor mu?” sorusunu
Koy göğsünün sol yanına usulca.
Asıl mesele şu: Bu nârı, bu susuzluğu
Zindanda mı saklayayım, yoksa
Onurlu bir çatlaktan mı salayım güvercinleri?
Bu açılma, ne iknâdır ne de mâzeret.


Kısadır cümlelerim, sadedir, derin.
Çünkü söz, tutkunun kabı değil ancak izi.
Dram yok burada, yalnızca varlığın çıplak hâli;
Bir damla gözyaşının kristaldeki yansıması.
Nihal, kırılganlık ayıp değil,
Varlığın en saf kanıtıdır.


Eğer reddedilirsem, kalır bende şu:
Hissettiğim hiçbir şeyi gölgelemedim ben.
İçimdeki ışığı saklamadım;
Bir mumu rüzgâra bıraktım, yanmak ya da sönmek için.
Bu, benliğin en derin mühürlenişi:
Aşkın sorumluluğunu almak, ve yine de özgür kalmak.

Yakalanmak, iradenin sessiz bir şerh düşmesidir
Bedene, ruha, âna.
Nihal ansızın buldu kendini
Senin bakışının ağında, bir kelebeğin ipek kozasında.
Kaçmayı düşünmedi bile,
Çünkü esîr olmak, bazen özgürlüğün en yüksek mertebesidir.

Bir an vardır, her şey durur:
Nefes, zaman, tedirginlik.
O anda yakalanırsın;
Savunma kalker, kalp kapıları kendi kendine açılır.
Bu bir tesadüf değil, kaderin nazik tuzağıdır.
Ve sen, gönüllü bir mahkûm olarak gülümsersin.


Metafizik bir avın içindesin artık.
Sen avcı mıydın, av mı? Bilemezsin.
Senin olan ve seni ele geçiren o güç,
Aynı nehrin iki yakasıdır.
Nihal, tutkunun ağına düşmüş,
Bir ömür boyu sürecek “yakalanma”nın şafak vaktinde.


Bu hâl, derinden erotiktir:
Çünkü ruhunun en mahrem kıvrımları
Birden bir yabancının haritasına dönüşür,
Tanıdık ve yepyeni.
Yakalanmak, iki benliğin çarpışıp
Tek bir “biz” olma ihtimâline doğru sürüklenişidir.
Ve Nihal anlar ki, asıl tutsaklık,
Hiç yakalanmamış olmaktır.