Bir bakışta kaldı Nihal’in nefesi,
Sözler öldü, sustu bütün lisanlar.
Duygu, kendi lûtfuna şahitmiş gibi,
Aşikâr etti saklı yalanlar.

Ses, kendi kendine yumuşadı derinden,
Sessizlik, ağır bir ibadet oldu.
Parmağının ucu değdiğinden,
Yürek, kendi mabedini buldu.



Bedendir şimdi konuşan, ruhtur söyleyen,
Gizli bahçenin kapısı zorlandı ansızın.
Bir sıcaklık, bir titreme, bir ürpermeden,
İstem dışı bir itiraf çıktı bütün sınırlardan.

“Bu sadece arkadaşlık değil,” dedi zaman,
Yüzünde utancın değil, hâlin şaşkınlığı.
Pişmanlık yok, çıplak bir varlık nizamı,
Sakladığını sanırdı, meğer aşikâr duygusu.



Rol yok, kurgu yok, saf bir cezbe hâli,
Duygunun geçtiği yerde savunma düştü.
Maskeler yere indi, kaldı özün mâli,
Karşıdakinin ruhuna işleyen bir nakış gibi.

Bu bir itiraf değil, ifşâ-yı ilâhîdir,
Yakalanmak, aşkın tecellîsidir Nihal.
Sezgisel bir patlama, varlığın râhîdir,
Söz bitti, şimdi her şey bedenin lisanıyladır.


Şaşkınlıkla karışık bir çıplaklık şimdi,
Ruha sinmiş bir buhur, tüten bir sırdır.
Yakalanmak, sevmek demektir işte,
Mistik bir dokunuşla varoluşa erdirdin.

Otantik duygunun kanıtı bu anlar,
Planlanmamış, saf, derinden sarsan.
Nihal, aşkın böyle yakalar insan,
Suskunluğun içinde yankılanan bir ezan gibi.