Yaşam bir alfabedir evet,
Ama herkes harf olamaz.
Kimi bağırır “ünlü” diye,
Kimi susar “ünsüz” sanılır,
Oysa en çok gürültüyü
Karaktersiz olanlar çıkarır.

Ünlü olursun, adın dillerde,
Ama omurgan yoksa
Her cümlede eğrilirsin.
Alkışla büyüyen egolar,
İlk sessizlikte
Çürür, dökülür.

Ünsüz olursun, sesin azdır,
Ama durduğun yer nettir.
Yanına geldiğinde kelime kurulur,
Sırtını dayadığında cümle ayakta kalır.
Sessizlik bazen,
En yüksek ahlaktır.

Bazıları her kelimeye sızar,
Her yana yakıştığını sanır.
Ama nereye girse
Anlam bozulur.
Hayat onları silmez,
Üzerini çizer.

Kalın harflerle yazılanlar var,
Korkutmak için büyütülmüş.
Ama içi boş puntolar
Rüzgâr görünce devrilir.
Gölgesi büyük,
İzi yoktur.

Dipnotta kalanlar bilir gerçeği,
Manşet yalan söyler çoğu zaman.
Tarih bağıranı değil,
Direnenı yazar.
Çünkü karakter,
Sessiz bir isyandır.

Karaktersiz insan
Hangi harf olursa olsun,
Cümleyi kirletir.
Okuyan yorulur,
Anlam yaralanır,
İnsanlık eksilir.

O yüzden bana harf olmayı anlatma,
Önce insan olmayı öğren.
Ünlüysen susmayı,
Ünsüzsen dimdik durmayı bil.
Çünkü bu hayatta
Silgi en çok karaktersize çalışır.

@NURAL BEKTAŞLI