Gece vakti, sessiz ve siyah,
Gökyüzü örtmüş yüreğimi.
Kara gül fısıldar rüzgâra,
“Ben de severim güneşi.”

Bilmezler siyahın sıcaklığını,
Sanırlar ki yalnızca karanlık.
Oysa kara gül filizlenir,
Her bitişten yeni bir başlangıç.

Kırmızı gül yanar gibi sever,
Aşkı kan gibi taşır damarında.
Yanar, yakar, vazgeçmez,
Tutku saklıdır yaprağında.

Beyaz gül sessiz bir dua,
Masumiyetin ince dili.
Sevgiyle açar her sabah,
Kalbin temiz yemini.

Pembe gül, utangaç bir gülümseme,
Şefkat gibi sarar içini.
İnce, narin ama güçlüdür,
Affın yumuşak sesini.

Mor gül gizemdir, derinliktir,
Yalnızların iç çekişi.
Sessizce anlatır insana,
Acının zarif dönüşünü.

Sarı gül umut ve ışık,
Güneş gibi dokunur tene.
Düşen kalbi kaldırır ayağa,
“Yarın var” der sessizce.

Ve kara gül… en cesuru,
Karanlıktan doğan hayat.
Sever, yanar, direnir yine,
Her sonu yapar kanat.

@NURAL BEKTAŞLI