Zamanın durduğu o noktada kaldım ben,
Ne ileri gidebildim ne de dönebildim geri.
İçimde birikmiş onca cümle varken,
Sadece sustum, izledim sessizce gidişini.
~~
Yarım kalmış bir hikâyenin son satırıyız şimdi,
Mürekkebi kurumuş, kâğıdı çoktan sararmış.
Sana sormak istediğim binlerce şey vardı ama,
Dilim sadece o eski ve yorgun soruya takılmış.
~~
Sahi, bunca fırtınadan sonra duruldu mu suların?
Gözlerindeki o hüzünlü bulutlar sonunda dağıldı mı?
Benim buralarda mevsim hala kar kış ama,
Senin gönlüne bir kez olsun bahar uğradı mı?
~~
Unutmak, bir kenti terk etmek gibiymiş meğer,
Sokaklarını, evlerini, anılarını geride bırakmak.
Ben o kentte hapsoldum, çıkış yolunu bulamadım,
Zormuş insanın kendi içinde böyle kaybolması.
~~
Eskiden gülüşünle ısınırdı buz tutan ellerim,
Şimdi hangi ateşe dokunsam buz kesiyor yüreğim.
Bir insan kaç kez yıkılır tam aynı yerinden,
Ve kaç kez yeniden kurar dünyasını sıfırdan?
~~
Hayallerimiz vardı, sığmazdı koca dünyaya,
Şimdi bir avuç küle döndü hepsi sessizce.
Biz o yükü taşıyamayacak kadar yorgunmuşuz,
Anladım ki sevmek, bazen sadece vazgeçmekmiş.
~~
Gece olunca sesin yankılanır odamın duvarlarında,
Bir hayal gibi gelirsin, oturursun hemen yanı başıma.
Dokunmak isterim, parmaklarım boşlukta kalır,
Yine sen kazanırsın, ben yine yenilirim bu savaşa.
~~
Hangi kitabın sayfasını aralasam, senden bir mısra düşer yere,
Hangi şarkıyı dinlesem, nakaratı senin adın olur.
Kaçmak istedikçe sana çarparım her köşe başında,
Bu şehir bile sanki seninle söz birliği yapmış.
~~
Sana kızmıyorum artık, bütün kırgınlığım kendime,
Neden bu kadar çok yer açtım ki kalbimde?
Şimdi seni çıkarsam da boşluğu dolmuyor yerinin,
Kocaman bir sessizlik miras kaldı senden geriye.
~~
Alışıyor insan zamanla her şeye, diyorlar ya,
Alışmıyor aslında, sadece sızısını saklamayı öğreniyor.
Derin bir yara gibi, üstü kabuk bağlıyor belki,
Ama en ufak bir sarsıntıda içten içe kanıyor.
~~
Bugün yine kalemimi elime aldım, sana bir şeyler yazmak için,
Ama ne yazsam eksik, ne söylesem yarım kalıyor.
İçimdeki yangını anlatmaya kelimelerim yetmiyor,
Sadece sessiz bir çığlık olup boşluğa yayılıyor.
~~
Son mısrayı da ekleyip kapatıyorum bu kara defteri,
Belki bir gün okursun, belki teğet geçer parmakların.
İçimde hâlâ o bitmeyen, o derin sızıyla,
Tek bir sorum var sana:
Sahi, gerçekten iyi misin oralarda?

Cemre Yaman