Düşümde,
Sarılarak uyuyoruz her gece,
Ve sabahları
Yeniden doğuyoruz birbirimize.
Bu ihtiras sadece bize,
En çok da bana ait,
Bu sözlerim ise sana,
Sadece sana ait.

Güzelliğini,
Yalnızca ben göreyim istiyorum,
Kıskançlığım,
Duvar örüyor başkalarına.
İmkansız bir aşk bu,
Benim yaşadığım,
Sessiz,
Ama Ağrı Dağını da aşan bir çığlıkla.

Elbette seni çok özlüyorum,
Sensizlikten ölüm gibi korkuyorum,
Çünkü;
Ruhumun dehlizlerinde açtığın yaraları,
Ancak sen,
Sadece sen iyileştiriyorsun.

İkrar çabaların,
Töre duvarlarına çarpıyor.
Biliyorum;
Hesaba çekilmekten
Çok korkuyorsun,
Kim bilir,
Kaç kez,
“İtiraf Sakramenti” yaşadın.
Oysa benim,
Düşlerimde bile,
Yüzüm kızarıyor.

Biliyorum,
Sevgini ikrar etmeyeceksin asla,
Biliyorum,
Çağırsam da gelmeyeceksin asla,
Biliyorum,
Hayat terk etse de,
Sen unutmayacaksın asla.
Nefsine bu denli hakimiyetini,
Çok kıskanıyorum…