4
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
174
Okunma
Üşüyen sözcüklerim var hâlâ.
Parmak uçlarımdan kaçan bir soğuk,
kalbimin içinde bekleyen bir kış.
Cümlelerim dudaklarımda ürperiyor,
susmak bile çıplak bu mevsimde.
Isınsın diye çağırıyorum seni;
oysa adın karla örtülü,
her hecesi dokundukça
içimde bir ayaz daha kırılıyor.
Avuçlarıma tek bir harf üflüyorum,
nefesim yetmiyor
sözcüklerimin ateşini yakmaya.
Üşüyorum;
yokluğundan değil,
kendimden taşınca
soğuyan bir yerimden.
5.0
100% (3)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz