Sıratın Üstünde

Dışım cennet, içim cehennem;
ince bir çizgide sallanıyorum,
telin üstünde yürüyen gölgeler gibi,
her titreme göğsümde patlayan yıldızları düşürüp ışıklarını taşların arasına serpiyor,
kıvılcımlar sessiz bir çığlık gibi kayboluyor.

Boşluk, kemiklerin arasına sızıyor,
ince dişleriyle ruhumu kemiriyor,
adımlarımı taşlarla örülmüş sessiz bir uçuruma doğru çekiyor;
taşlar soğuk, sert,
her çatlak unutulmuş çığlıkların gölgesi,
ve ben, bu sessiz patlamaların ortasında,
havada asılı kalmış bir deniz kabuğu gibi sallanıyorum.

Gelmek yok, beklemek yok;
alev suya sürtünüyor,
gölge ışığa sürtünüyor,
rüzgâr kulak zarımı delerken bir ormanda kaybolmuş kuşların çığlığına dönüşüyor,
içimde patlayan yıldızlar her biri bir itiraf,
bir adımın gölgesi,
bir zamanın yankısı;
taşların üstünde dans eden bir hayaletim,
hafifliğim ve ağırlığım arasında eriyen bir düş,
sallanıyorum,
düşerken yükseliyor,
yükselirken düşüyorum,
her adım karanlıkla aydınlık arasında bir ip,
her nefes ağırlıkla hafiflik arasında bir sarkaç.

Düşmek mi, yükselmek mi?
Hangisi gerçek?
Belki ikisi birden,
ve ben, ince çizginin tam ortasında,
havada asılı kalmış bir rüya gibi,
hem varım hem yokum.

Gökyüzü sır gibi bakıyor,
bulutlar yüzümde eriyen buz parçaları;
altımda boşluk, kemik ormanı gibi sessiz çığlık atıyor,
ve ben, bir düş kadar kırılgan,
bir ateş kadar hızlı,
bir nefes kadar yok olmuş bir varlık.

Her adımım ,
cennetle cehennem arasında titreyen köprü

Her adım bir yanardağ,
her titreme bir yıldızın sessiz itirafı;
hâlâ dengemi arıyorum,
uçurumla sonsuzluk arasında,
bir zamanın,
bir rüyanın,
bir patlayan evrenin ortasında.

Düşmek mi, yükselmek mi?
Hangisi gerçek?

….hem düşüyorum ,hem yükseliyorum,
hem ışığım ,hem karanlığım,
hem varım ….hem yokum….

Hüseyin ERDİNÇ