Ardında kalan ne varsa
sessizliğe bırakalım.
Masada unutulmuş birkaç kelime,
yarım kalmış bir mektup,
dokunulmamış bir fincan…

Hepsi yerinde kalsın.
Sen gittin.
Saatler duvarda asılı kaldı.
Zaman yürümeyi unuttu.

Koridor uzadı,
odalar birbirine sustu.
Ben seni
bir kapının eşiğinde kaybetmedim.
Sen,
içimde uzayan o uzun koridorda
adım adım uzaklaştın.

Her adımında
bir ışık söndü.
Karanlık değil bu.
Ben gözlerimi açtıkça
sen çoğalıyorsun.
Bir sandalyede
oturmayan birinin ağırlığı,
pencerenin camında
gelmeyen bir yağmurun buğusu,
mutfakta
iki kişilik susmuş bir akşam…

Ve ben
adını içimden geçirirken
evin bütün kapıları
biraz daha ağırlaşıyor.

Ne tuhaf…

İnsan bazen
birini özlemiyor.
Onunla sustuğu günleri özlüyor.

Sen çıktıktan sonra
kalbimde bir oda kaldı.

Kapısı kapalı.
Anahtarı bende.
Açmıyorum.
İçeride
sesinin değdiği duvarlar,
gözlerinin bıraktığı gölgeler,
dokunmadığın bir pencere var.

Üstüne hayat geçer.
Yeni bir duvar örülür,
başka bir pencere açılır,
başka bir sabah doğar.

Yine de
eski çatlak
en sessiz yerinden görünür.
Ben şimdi
hayata o çatlaktan bakıyorum.
Bir yanım
eski kapının önünde.
Bir yanım
anahtarı avucunda çeviriyor.

Dönsen…

Belki sesini tanırım.
Belki yüzüne bakarım.
Belki hiçbir şey söylemem.
Biliyorum!
Giden insan
aynı kapıdan dönse bile
aynı yere dönmüyor.

Biz de öyleyiz.
Aynı hatıranın içinden geçtik,
başka insanlara dönüştük.

Sen benden giderken
ben de sende kaldım.
Şimdi içimde
sana ayrılmış bir sessizlik var.
Ne büyütüyorum onu,
ne öldürüyorum.
Sadece taşıyorum.
Ardından kapanan bir kapı değil bu.
İçeride kalan
bir oda.
Anahtarı yıllarca
cebindedir insanın.
Bir gün çıkarır,
avuçlarında tutar.
Sonra
açmadan geri koyar.

Dön.
Kapıyı ört.
Usulca…
İçeride
senin hiç tanımadığın bir ben kaldı.
Onu ben büyüttüm.
Sen gittikten sonra.
Şimdi o adam
kapının arkasında duruyor.

Sana bakmıyor.
Ardından gelmiyor.
Sadece
kapının kapanışını dinliyor.

Dön…Kapıyı ört.

Bu kez ardından
ben gelmeyeceğim.
Hüseyin Erdinç