Ben bu çağın
tam kalbine vurulmuş bir mühürüm.
Okudum…
Tümünü okudum.
Sonra mühürledim...

Beni yaşadığım çağa tanık kıldılar
ama yaşamadığım hayatlara sanık tuttular.
Görmediğim suçların yükünü
bileklerime taktılar,
duymadığım cümlelerin hesabını
yüreğimden sordular...

Geldi geçti dediler,
geçecek dediler,
umut diye hayal kurdurdular.
Ama bu günü göstermeden
karanlığa gömdüler beni.
Yarınların rüyalarında yüzdürdüler
bugünü boğarak delirttiler...

Masal anlattılar insanlığa,
tekerlemesini bize ezberlettiler.
Sonuç bölümünü ise
en baştan yazdılar.
Hep aynı son,
hep aynı yıkım,
hep aynı sus payı...

Ben çağın tanıklığına
erken başladım.
Çünkü yalan erken gelir,
hakikat geç.

“Geldi geçti” demiyorum.
Geldi…
ve geçmeyecek.
Geçerse,
yüreğimize mıhlar çakılacak...

O mıhları yağlayanlar
şunu iyi bilsin:
Bizim için dövülen çiviler
kime kısmet,
kime nasip
ancak ferman
Yaradan’dan gelirse görülecek...

Çünkü bu toprakta
her çivi yerini bulmaz.
Bazısı çakana döner.

Beni çağdışı sanık sandalyesine
oturttular.
“Sus” dediler,
“uyum sağla” dediler,
“zaman böyle” dediler.

Zaman böyleyse
ben zamanın karşısındayım.

Ben bir İbrahim gibi
sizi de
taptıklarınızı da
yok sayıyorum.

Putlarınız büyük değil,
siz küçüksünüz.
Tahtlarınız sağlam değil,
vicdanınız çürük.
Gücünüz kalabalık,
hakikatiniz yalnız...

Ben baltayı aldım,
ama öfkeyle değil;
imanla.
Kırdım çünkü inanıyorum.
Sustum çünkü biliyorum.
Gittim çünkü beklemenin
ibadet olmadığını öğrendim.

Ben sadece Rabbime gidiyorum.

Ne çağın alkışına ihtiyacım var
ne de çağın yargısına.
Benim davam sizin mahkemelerinizde değil,
benim yolum sizin haritalarınızda çizili değil.

Ateş yakacaksanız yakın.
Ateşiniz bana değil,
size yol olur...

Çünkü ateş
hakikati yakmaz,
yalnızca perdeyi aralar...

Ben bu çağın tanığıyım.
Ama bu çağ benim hükmüm değil.
Ben mühürlendim,
ama mühür susturmak için değil,
korumak içindir.

Ve şimdi
herkese duyuruyorum:
Ben sizi
ve taptıklarınızı
yok sayıyorum...

Ben
sadece
Rabbime
gidiyorum...

Erol Kekeç/13.01.2026/Sancaktepe/İST