Dağlar susmuş, taşlar ağlar
Gece çöker adım adım
Bir ses kalmış içimde
O da senin adın annem

Rüzgâr eser yaramdan
Sorar bana “neden sustun”
Ben susmadım be dünya
İçim dolu, dilim yoksun


Gitme annem, yollar uzun
Ben büyüdüm derler yalan
Sen gidince çocuk kalır
Bu koca beden, bu can

Ekmek kokar ellerin
Sabah olurdu senle
Şimdi gün doğsa ne yazar
Güneş küs bana annem


Gitme annem, beni bırakma
Dağ dayanır, ben dayanmam
Herkes gider, alış derler
Ben sensizliğe alışmam

Gitme annem, adın dua
Düşünce beni kaldıran
Bu dünya çok sert annem
Sensiz bana dar olan


Kapı gıcırdar sanırım
Döndün diye bakarım
Bir “oğlum” desen uzaktan
Dağılır bütün kahrım

Herkesin var bir dayanağı
Benimkisi sendin hep
Şimdi omzum yük altında
Adım yavaş, yolum sert


Analar gider mi dünya
Giderse yer durur mu
Bir ana eksik olunca
Bu yürek nasıl yorulmaz

Ben kaderle konuşurum
Adını anıp susarım
Beni senden alan felek
Bir gün beni duyar mı


Gitme annem, beni bırakma
Dizinde uyumak isterim
Güçlü durdum herkes için
Bir sana ağlamak isterim

Gitme annem, sesin kalsın
Rüzgâr esse sen olayım
Toprağa düşsem adını
Son nefeste sayayım


Eğer yolun uzaktaysa
Allah seni saklasın
Eğer yorgunsan annem
Rahmetiyle sarsın

Ben düşersem tutamasan
Duaların tutsun beni
Bu dünyada herkes gider
Bir sen kal kalbimde anne


Gitme annem…
Ben hâlâ senin sözünle yaşarım
Adını andım mı
Dizlerimde derman olur

Gitme annem…
Bu türkü bitsin istemem
Çünkü biterse
Hasretim başlar