Gönül ikizimsin sen,
Yalnızlığın karanlığında yanan son ışığımsın.
Bir ömür boyunca arayıp da bulamadığım,
Kalbimin en derin yerinde sakladığım sır gibisin.
Senin adını her andığımda içimde güller açar,
Yüzünü her düşündüğümde kederlerim uzaklaşır.

Gönül ikizimsin sen,
Benim eksik kalan yanım, tamamlanan hikâyemsin.
Düşlerimin içinde yürüyen en güzel misafir,
Gecelerimin duası, sabahlarımın umudusun.
Hayat bazen omuzlarıma ağır yükler yüklediğinde,
Bir sözün bile bana yeniden ayağa kalkacak güç verir.

Hayat kaynağımsın sen,
Kuruyan gönül bahçeme yağan rahmet gibisin.
Susuz kalmış toprağın yağmuru beklediği gibi,
Ben de seni beklerim bazen sessizce.
Çünkü bilirim ki sen varsan umut vardır,
Sen varsan yarın vardır,
Sen varsan insan yeniden gülmeyi öğrenir.

Yorgun düştüğüm günlerde,
Dünyanın yükü sırtıma çöktüğünde,
İçimde tükenen bütün ışıkları yeniden yakan sensin.
Bir dost gibi, bir kardeş gibi,
Bir ömürlük sırdaş gibi durursun yanımda.
Ne zaman düşsem elimden tutan,
Ne zaman yorulsam omzunu uzatan sensin.

Gönül ikizimsin sen,
Aynı gökyüzüne bakan iki çift göz gibiyiz.
Aynı yıldızlarda hayaller kurar,
Aynı yağmurda ıslanırız.
Mesafeler girse de aramıza,
Yollar uzak olsa da,
Kalplerimizin arasındaki bağ hiç kopmaz.

Hayat kaynağımsın sen,
Karanlık gecelerimin sabahı,
Fırtınalarımın ardından gelen huzurusun.
Bazen bir tebessümünde bulurum bütün mutluluğu,
Bazen bir cümlende kaybolur bütün hüzünlerim.
Senin varlığın bana dünyanın hâlâ güzel bir yer olduğunu hatırlatır.

Nice insanlar geçti hayatımdan,
Kimi iz bıraktı, kimi rüzgâr gibi geçti gitti.
Ama sen farklıydın.
Sen gönlüme dokunan,
Yaralarımı sessizce sarıp sarmalayan,
Hiçbir karşılık beklemeden seven taraf oldun.

Ey gönül ikizim,
Ey hayatımın bereketi,
Ey umudumun tükenmeyen kaynağı...
Bil ki bu dünya ne kadar değişirse değişsin,
Mevsimler kaç kez dönerse dönsün,
Yıllar saçlarımıza aklar düşürse de,
Kalbimdeki yerin hep aynı kalacak.

Çünkü sen sadece bir dost değilsin,
Sadece bir yol arkadaşı da değilsin.
Sen bazen nefes, bazen dua, bazen de umut oldun bana.
İçimdeki karanlığı aydınlatan kandil,
Yorgun ruhuma can veren hayat pınarı oldun.

Ve ben her zaman şunu söyleyeceğim:

Gönül ikizimsin sen...
Hayat kaynağımsın sen...
Düştüğümde elimden tutan,
Yorulduğumda bana güç veren,
Umudumu kaybettiğimde yeniden doğuran sensin.
Bu fani dünyada karşıma çıkan en güzel armağansın.
Allah seni gönlümden, gönlünü de sevgiden ayırmasın.