Geceyi dinledim bugün,
Sessizliğin içinde insanların gerçek yüzleri dolaşıyordu.
Bir zamanlar “yanındayım” diyenlerin sesi vardı kulaklarımda,
Ama hiçbirinin gölgesi bile yok artık yanımda.

Ne garip değil mi?
İnsan bazen düşmanından değil,
Aynı sofraya oturduğundan yara alıyor.
Birlikte gülüp birlikte sustukların,
Bir gün yabancı gibi geçip gidiyor yanından.

Ben dostluğu eski şarkılar gibi sandım,
Kolay kolay bitmez dedim.
Bir omuz gördüm mü güvenmek istedim,
Bir “kardeşim” sözü duydum mu içten sandım.
Meğer bazı insanların dili başka,
Kalbi bambaşkaymış.

Öyle insanlar tanıdım ki…
Yüzüme bakıp gülümserken,
Arkamdan yarım kalmış dualarım gibi konuştular.
Bir kahvenin hatırı vardır sanırdım,
Onlar bir ömrü üç kuruşluk çıkar için sildiler.

Ben kimseyi yarı yolda bırakmadım aslında,
Kırıldığım yerde bile sustum.
Çünkü insan sevdiğine kıyamıyor.
Ama bazıları senin sessizliğini aptallık sandı,
İyi niyetini kullanacak kadar küçüldü.

Bir gün anladım…
Sahte insanlar en güzel cümleleri kuranlarmış.
Sana en çok sarılanlar,
İlk vazgeçenlermiş bazen.
Ve en çok “güven bana” diyenler,
İnsanın içinde en derin uçurumu açanlarmış.

Şimdi kalabalıklardan korkuyorum biraz.
Çünkü herkesin yüzü var ama çok azının kalbi var.
Kimisi menfaat için yaklaşır,
Kimisi yalnız kalmamak için sever seni.
Gerçek seveni bulmak,
Çölün ortasında yağmur beklemek gibi artık.

Bir dost arıyorsun mesela…
Derdini anlatınca yük olmayacağın bir insan.
Sessiz kaldığında bile seni anlayacak biri.
Ama herkes konuşmayı biliyor,
Kimse hissetmeyi bilmiyor artık.

Yoruldum inan…
Sürekli güçlü görünmekten,
İçimde kopan fırtınaları saklamaktan yoruldum.
“İyiyim” derken bile parçalanan bir kalbi taşımaktan yoruldum.
Ve en çok da,
Hak etmeyen insanlara değer vermekten yoruldum.

Bazen gece olunca düşünüyorum;
Acaba suç bende miydi diye…
Belki fazla sevdim,
Belki herkesi kendim gibi sandım.
Çünkü ben bir insanı sevince yarım sevmedim,
Sırtımı dönersem bile dua ettim ardından.

Ama dünya değişmiş…
Artık sadakat eski bir hikâye gibi anlatılıyor.
Vefa sadece kitaplarda kalmış.
İnsanlar birbirini değil,
Birbirinin işine yarayan tarafını seviyor.

Yine de içimde küçük bir umut var.
Belki bir gün gerçek insanlar çıkar karşıma.
Menfaatsiz bir selamın,
Hesapsız bir dostluğun kaldığı insanlar…
Çünkü insan ne kadar kırılırsa kırılsın,
Kalbinin içinde biraz inanmak kalıyor.

Ve ben hâlâ,
Bütün sahte insanlara rağmen
Gerçek kalabilmenin savaşını veriyorum.