Tütsü kokusu kıvamında bir esinti
Radyoda doksanların yankısı
Kaderimin hükmüne boyun eğerken
Sonuna kadar geldik aşkın
Aşk öldü, seven kaybetti.
Ve ben yavaş yavaş tükendim.

Hayatın özünde sakladığım yüreğim yosun bağladı.
Küf kokusu sinmiş anılar bakışlarıma tünedi.
Aşk dedim adına aşk meğer yanılmışım.
Nasıl kırıldığımı bir ben bilirim
Bir de incinen gururum.
Kendimi nasıl parçaladım
Onu da bir ben bilirim
Bir de ağlayan kalbim.

Beyhude geçtin içimden
Bir iz bile bırakmadan.
Oysa kaldırımlara adını kazımış
Gölgeni takip etmeyi
Kendime kader bilmiştim.

Sağımı solumu şaşırdığım saatlerde
Soluk soluğa buz gibi kaldırımlara diz çöktüğüm anlarda
Sen sıcak bir evin rehavetinde
Başka tenlerin gölgesinde soluklanıyordun.
Ben yok sayılmış bir sevdanın kıyısında üşürken
Cam aralıklarından sokağa sızıyordu ihtirasın sesi
Sen adı kirlenen duygulara taç giyiyor
Kasıklarından kelepir aşklarına
Piç tohumları ekiyordun.

Bu günahın üstünü örtmeyen
Ya da saklamaya gücü yetmeyen
Bir recm ağırlığı vardı şehrin üstünde.
İçime dönüyordu her yol
Ve o yolun sonunda ölüm sessizliği yaşarken ruhum
Rengârenk zambaklar ekmeye meyletmiştim
Karanfil kokulu diyarlara uçmak için.
Doğumum senden değildi ama
Sağ ol ömrüm, ölümüm senden oluyor.
Yasladım şimdi ben de annem gibi başımı toprağın bağrına.
Sen ferah ol.
Anmam ismini
Ne mizanda ne de sıratta.

Peyderpey, alaturka bir maziye gömdüğüm anılar
Bir bir karşıma çıkıp
Korkaklığımı yüzüme vuruyor şimdi.
Sessizce katlettin içimde aşk adına kalanları.
Dilerim ki Allah sana acısın.
Affetsin seni.

Sevgisizliğin zulmünden sıyrıldım.
Kanlıydı gözlerim
Üstüm başım perişan
Dahası kalbim darmadağındı.
Bastığın kaldırımları iyi tanıyorum
Yürüdüğün yolları, ellerini biliyorum
Ama ben seni en çok
Daima arkanı döndüğün
Sırtından tanıyorum.
Şimdi iklimim bozuk
Ruhum yorgun
Sevdam sürgün
Yüreğim cennetten davacı
Cehennemin başkenti.

İhanetin rahminden doğup
Acıların koynunda büyüyüp
Kendime geliyor gibi olsam da
En az senin kadar günahkârım
Senin kadar kirli
Senin kadar gurursuz
Ve sen hâlâ olur olmaz zamanlarda
Gönlümün kıyısından geçerken
Ben hâlâ içimin enkazında kalıyorum.

Bundan sonra
Yazılmayan bir şiir olarak kalacaksın
Gönül defterimde.
Ne bir kalem yazacak adını
Ne de bir silgi silecek
Gönlümde nefretle mühürlenmiş yerini.

Şimdi…
Kelimelerin çıplaklığında
Beni yargılayacaklar.
Şair delirmiş diyecekler
Cümlelerin dar ağacına asacaklar beni.
Oysa bilmezler mi
Ben topraktan üryan geldim
Yazdığım kalem de sevda fidanıydı.
Bilmezler mi?




Hüzünlükent Narin