“Matematik hayattır” derdi,
Ortaokul sıralarında,
Tebeşir tozu sinmiş elleriyle tahtaya
Bir doğru, bir denklem çizerken
Çok sevdiğim bir hocam.
O zamanlar sanırdım ki,
Sadece sayılardan, işlemlerden bahsediyor.
Meğer hayatın provasını yapıyormuşuz
Farkında olmadan.

Büyüdükçe anladım ne demek istediğini…
Hayat, bir problemmiş meğer;
Herkese aynı soruyu soruyor
Ama herkese aynı cevabı vermiyormuş.

Önce hayatın beş para etmediğini öğrendim,
Sonra insanların…
Kimin ciğeri kaç kuruş eder,
Kimin sözü kaç lira yapar,
Kimin dostluğu hangi şartlarda bozdurulur,
Bir bir hesapladım.

Bazıları vardı,
Altın gibi görünür,
Ama terazide tartınca
Hafif gelirdi.
Bazıları vardı,
Yükte hafif,
Ama vicdanda ağır…

Ve bazıları…
Ne yazık ki bazıları
Kuruş bile etmiyormuş.
Ne sözleri, ne duruşları,
Ne de arkalarında bıraktıkları iz…

Sıfıra sıfır…
Elde var yine sıfır.
Ne eklersen ekle,
Ne kadar çarparsan çarp,
Bir sıfırla yola çıktıysan
Sonuç hep eksik kalıyor.

İşte orada öğrendim;
Değer vermek de bir işlemmiş.
Her sayıya yapılmazmış.
Her insana uygulanmazmış.

İstediğin kadar değer ver,
İstediğin kadar çarp kendinle,
Eğer karşındaki sıfırsa
Sonuç yine sıfır çıkıyor.
Üstelik bazen
Seni de sıfırlayarak…

Hayat fazla bölünmeye gelmiyor.
İnsan kendini parça parça böldükçe
Azalıyor.
İnsanlara değerinden fazla değer verdikçe
Kendinden eksiliyor.

Toplama sandığımız şey
Meğer eksiltmeymiş.
Paylaştıkça çoğalır sandık,
Yanlış paydalara düştükçe
Yok olurmuş insan.

Artık biliyorum;
Herkesle aynı denklem kurulmaz.
Herkesle aynı yolda yürünmez.
Bazılarıyla mesafe en doğru sonuçtur,
Bazılarıyla yalnızlık
En temiz çözümdür.

Matematik hayattır demişti hocam…
Haklıymış.
Çünkü hayatta da
Yanlış işlem,
İnsanı yanlış sonuca götürüyor.

Ve ben büyüdükçe şunu öğrendim:
Her sayıyı cebine koyma,
Her insanı kalbine yazma.
Bazıları sadece
Silinmek için gelir
Hayat defterine.

#MehmetYETEK
#GeceyeBirKelam