Siz beni bir "insan" değil, bir "imkan" olarak haritaya işlediniz.
Hangi yaranız sızlasa, benim tenimden parça kestiniz,
Hangi boşluğunuz dolsa, benim ömrümü oraya harç diye döktünüz.
Şimdi o haritayı yaktım; koordinatlarım artık sizin dilinizde yok.

​Babamın gölgesi üzerime ev değil, mezar oldu,
Annemin duaları, sadece kendi günahlarını aklamak için okundu.
Kardeşlerim, etimden beslenen sessiz ortaklardı,
Dostlarım ise sadece masada yer varken yanımda oturdular.

​Şimdi...
Eski numaramın çevrildiği o boşlukta yankılanın.
Ben artık bir isim değilim, bir telefon rehberinde kayıt değilim;
Ben, sizin bencilliğinizin artık diş geçiremediği bir sessizliğim.

​Kan bağını damarlarımdan söküp attım,
Artık hiçbirinizin "neyi" değilim.
Tanıdık yüzleriniz, zihnimdeki bir vitrin camı gibi tuzla buz.
Ulaşamayacağınız yer, bir coğrafya değil;
Ulaşamayacağınız yer, benim size olan o devasa kayıtsızlığım.

​Beni "kaybetmediniz", siz beni hiç "bulmadınız" ki...
Kullanıp kenara attığınız o kişi, o enkazın içinden çıktı,
Ve o enkazı üzerinize kilitleyip anahtarı denize attı.