Siz, "işim var" deyip yalanı zırh kuşananlar,
Bir ömrü ikinci plana atıp, kenarda unutanlar,
Sanmayın ki bu dünya hep sizin etrafınızda döner,
Gün gelir o parladığınız sahte ışıklar da söner.

​Yalancısınız! Hem de en katıksızından,
Beslenirsiniz masumun ahından, sızısından.
"Değer" dediniz, "sevda" dediniz, hep maval okudunuz,
Kendi kibrinizden iğrenç bir hırka dokudunuz.

​Şimdi izleyin, şimdi dinleyin bu patlayan öfkeyi,
Yıkıyorum başınıza o kurduğunuz sahte ülkeyi!
Siz ki birini hiçe sayıp ardınıza bakmadan gidenler,
Siz ki sevdayı bir oyun, insanı bir araç bilenler;

​Yaşamadan ölmeyeceksiniz! O hor gördüğünüz her acıyı tek tek tadacaksınız.
Gece başınızı yastığa koyduğunuzda,
Kaçtığınız o vicdanın pençesinde yatacaksınız.

​Sevdiğim kadar nefretim de büyüktür benim,
Sabrım bitti, şimdi patlamaya hazır bir mayın gibiyim!
Bir gün kapınız çalındığında o "ikinci plan" olanlar,
Anlayacaksınız: Ne kalırsa yanınıza kar, ne de yalanlar!

​Kurşun gibi her dize, değdiği yeri yaksın,
Bu öfke, nefesinizi kesen o kaçınılmaz sonunuzun damgasıdır!
Farkına varın artık, yeter! Bu oyun burada biter,
Sizin o sahte saltanatınız, bugün bu öfkeyle biter!