Bir saz sustu bugün dostlar , teli suskun kaldı bugün,
Sözü yoksulun sözüydü, şiir mahzun kaldı bugün.
Çorum’un Eskiekin’den doğan bir güneş gibiydi.
Aşık Rıfat veda etti kalem yorgun kaldı bugün..

Sazı-sözü hakikatti eğilmezdi dikti başı.
Mazlumun duasıydaydı zalime denk gelir taşı.
Onur ve gurur timsali, bir yıldız kaydıda gökten.
Yedi ocak çarşambaydı, elde sükun kaldı bugün

Köy köy gezdi Anadolu, yükü sazı ve türküydü,
Her ezgide alın teri, her sözü kutsal ülküydü.
Dili naif sözü naif öz’ü ruhu tertemizdi.
Her bir eser şiirinde füsun-efsun kaldı bugün.

Gariblerin sofrasına oturur halin sorardı,
Sazın çalar, ağıt yakar hep hayran hayal kurardı.
Ne şöhretin peşindeydi ne saltanat nede mevki.
Kurtoğlundan tek bir miras, şiir uğrun kaldı.bugün.

Şimdi şiirlerin öksüz, şimdi tüm heceler yetim,
Ustad Hakk’a kavuştu da ıpıssız geceler yetim
Her çalınan tel namede aşka gelir idi sazın.
Aşık Rıfat kaldı dilde elde yekün kaldı bugün

Toprak anaya sarıldın mekanın da cennet olsun.
Rabbim rahmet eylesin de kabrin gül bağ olsun.
Üç kulhü bir elham desin kabrine uğrayan yolcu,
Edebiyat dünyasında özlü derun kaldı bugün.

Sazın duvarda asılı, mahsun tezenesi teli.
Aşıklar hep ölümsüzdür bu esen ayrılık yeli.
Aşık Rıfat Kurtoğlu, adın tarihe yazıldı.
Gönüllerde yaşıyorsun, közün körün kaldı bugün

Toprak anaya sarıldın mekanın da cennet olsun.
Rabbim rahmet eylesin de kabrin hep gül bağı olsun.
Üç kulhü bir elham desin kabrine uğrayan yolcu,
Edebiyat dünyasında özlü derun kaldı bugün.