söz biter birden.
insan boğulur gibi nefessiz kalır.
iner ağır ağır gözyaşları,
biraz içe,
biraz dışa doğru.

nemli bakışlarla hayaller kurulur,
yüzden düşen silik bir tebessüm
uzak bir hatıra gibi yansır.
sonra
hüzün yeniden sarar çehreyi.

bu nasıl bir acı dersin,
ama sesin çıkmaz.
sükut,
en uzun cümledir.

birden içinde bir deli rüzgar eser,
gelip geçer.
geçtikçe yakar.
acılar kor olur, alevlenir.
yandıkça hatırlarsın
yaşanmış olanı,
yandıkça
unutamadıklarını.

artık sen de yoksun.
yitip gitmişliğin yokluğunda
ben eksiliyorum.

arkadaştın,
nefesim gibiydin.
candın,
canana yakındın.
yokluğunda
kayıp bir gölgeyim şimdi.

elimde kalan yalnız zamandır.
o da,
boşa harcanmış bir emanet.

alıp gitmişsin ne varsa.
güzellikleri de, beraberinde.
anılarla dolu geçmişi bırakıp
gitmişsin.

en çok düşlediğim o gülüşlerini,
nasıl unuturum?

varlığın hep dualarımda kalacak.
sana dair olan
kaybolmayacak bende.
yüreğimdeki
o ince sızı bile.

kar yağışı gibi
sessiz ve derin bu halim.
savunmasızlığımı mazur gör,
çaresizim.

soğuklarda düşündüklerime
bakma sen.
yeter ki dileğim,
hayra çıksın.
*
Mehmet Demir
101216