Bir İhtimalin Tutanağı

Beni sevebilme ihtimaline sığındım.
Bir insana sığınılır mı bilmiyorum,
Ama insan bazen
Başka gidecek yer bulamaz.

Bu bir kaçış değildi,
Bu bir inanma biçimiydi.

Sağ elimi sol elimle avuttum.
Kimse yokken güçlü görünmenin
Adını koyamadım uzun süre.
Sonra anladım:
Bu güç değil,
Bu yalnızlığın zorunlu duruşuydu.

Ben seni beklerken
Zaman akmadı,
İçimde birikti.
Söylenmeyen her cümle
Bir gün mutlaka
İnsanın karşısına çıkar.

Sen gelmedin.
Ama yokluğun
Düzenliydi.
Bu daha ağırdı.

Hiç mi bahane bulamadın
Beni sevmek için?
Yorgundum diyebilirdin.
Hazır değilim diyebilirdin.
Seviyorum ama kalamam
Diyebilirdin.

Ama sen
Hiçbirini seçmedin.
Çünkü bahane üretmek için bile
Bir miktar sorumluluk gerekir.

Beni sevmek
Büyük laflar istemezdi.
Bir duruş yeterdi.
Bir “kalıyorum” cümlesi.
Bir vazgeçmeyiş.

Ama sen
Hep geçmeyi seçtin.
Geçerken de
Ardına bakmamayı.

İnsan bazen
Gitmediğini sanır,
Sadece susar.
Oysa susmak
En net gidiştir.

Ben seni anlamaya çalışırken
Kendimden eksildim.
Sen beni anlamamak için
Hiçbir şey yapmadın.
Ve bu dengesizlik
Aramızdaki en büyük mesafeydi.

Şimdi geriye bakınca
Şunu net görüyorum:
Ben risk aldım.
Sen ihtimali bile taşımadın.

Bu bir sitem değil.
Bu bir yüzleşme.
Kimsenin kimseyi sevmek zorunda olmadığı bir dünyada
Herkesin dürüst olmak zorunda olduğunu hatırlatma.

Çünkü sevmemek suç değil,
Ama bekletmek
Masum değil.

Artık senden bir cevap beklemiyorum.
Beklemek de bitti.
Sadece soruyu yerine koyuyorum,
Olduğu yere,
Hak ettiği ağırlıkla:

Hiç mi bahane bulamadın
Beni sevmek için …..
Hüseyin Erdinç 19 Ekim 2023/Didim