__Sen, ömrümün en bereketli hasat mevsimiydin,
Sıcak rüzgârlara kapılıp, menzilimden erkenden geçtin.
Hangi serabın ışıltısına kandın da bilmem,
Beni bu uçsuz bucaksız buz çölünde
yanlız bıraktın.!

__Biliyorum, her firarın bir rotası, bir pusulası vardır,
Fakat hiçbir harita, bu aniden gidişini açıklayamadı.
Seni ruhumun toprağında saklı bir tohum gibi büyütürken,
Kalbin, benim geniş bozkırlarıma bir türlü alışamadı.

__Seni beklemek; kurumuş bir nehir yatağında fırtına dilemek,
Adımlarının sesini, rüzgârın uğultusunda seçemiyorum.
Her kervanda senin izini arıyor bu yorgun gözler,
Kendi içimdeki bu karanlık dehlizden bir türlü geçemiyorum.

__Yollar ayrılınca sevda bitmezmiş, sadece ufuklar genişlermiş,
Şimdi sen hangi menzildesin, kimin gölgesinde dinleniyorsun?
Bakmıyorsun bile bu yolun kenarında can çekişen hatıralara,
Belli ki sen, artık bambaşka bir lisanla dilleniyorsun.

__Bir bavula sığar mıydı onca masalın külleri?
Giderken ruhumun hangi parçasını yükledin kanatlarına?
Ben sende ne bıraktıysam; o neşeyi, o çocuksu gülüşü,
Geri ver, bırakma onları yabancı diyarların dudaklarına.

___Göçmen kuşlar döner" dediler, bu bir yalandı belki de,
Senin konduğun dallarda mevsimler hiç mi değişmiyor?
Beni burada, bu uçurum kenarında kışla mühürlemek,
Senin o taş kesilmiş vicdanına hiç mi ağır gelmiyor?

___Kırık bir hikâyenin son cümlesiyiz, noktası konulmuş,
Mürekkebimiz kurumuş, sayfalarımız rüzgârda savrulmuş.
Sen başka romanlarda efsaneleşirken şimdi,
Bizim masalımız, bu tozlu yollarda çoktan unutulmuş.

__Sana kızmıyorum, kendime bu sessiz haykırışım,
Nasıl oldu da bu kadar inandım senin o uçucu sözlerine?
Zaman dediğin, toz bulutuymuş bir atlı ardından kalan,
Asıl baki kalan, bu derin sızıdır bakarak geçtiğin izlerine.

___Gökyüzü bile yas tutuyor senin bu gidişine,
Bulutlar şahit, içimde kopan o sessiz fırtınaya.
Sen ise güneşin hep dik açıyla düştüğü yerdesin,
Bakmıyorsun bile, arkanda bıraktığın o enkaz dünyaya.

___Göç yolunda, adını kazıdığım o dilsiz mezar taşındayım hâlâ,
Bir mucizeyi değil, artık sadece kendi sonumu bekliyorum.
Sen çoktan başka gökyüzlerinin güneşiyle ısındın,
Bense veda ederken bu hayata;
Senden kalan tek yadigârı, bu kanayan yarayı,
Kendi kefenim niyetine ruhuma sarıyorum.

Cemre Yaman