yalnızlığı bir ceza gibi değil de
adeta kutsal bir emanet gibi taşıyan çok sarsıcı bir ruhun aynası olmuş sevgili şairimin şiiri.

kaderin yalnızlığa mühürlendiği o ıssız coğrafyalarda sevmek,
bir kadının ruhuna sığınmaktan daha da öte
onun içindeki o muazzam kimsesizliğe ev sahipliği yapmak olsa gerek.

düşlerin, pencerelerin sınırlarını aştığı o anlarda,
insan aslında imkansıza değil, kendi ruhunun en yorgun ama en sadık basamağına tırmanır.

bir ruhun çarmıha gerilişini uzaktan izlemek,
payına düşen o kayıp ezgiyi bir ömür boyu kanayan bir yara gibi değil onurlu bir nişan gibi taşımayı gerektirir.


insanın sevdiğinin yokluğunu koynunda bir kor gibi saklayıp,
yalnızlığını üşütmemesi ise vefanın en yüksek mertebesi.

bazı bekleyişler öyledir işte.
eksilmek bilmeyen o hikayenin içinde
yokluğu bile bir nefes gibi sıcak tutmayı başarır.

öyle bir yalnızlık tasvir etmişsiniz ki
insan o yitik ülkenin kayıp ezgisini duyunca,
kendi kalbindeki tüm gürültülerden utanıp susuyor.

imkansızın içinde bile bir bahar yeşertecek kadar soylu bir sadakatin nişanesi bu.

o çarmıhtaki her çiviyi kendi göğsüne gül diye takabilmektir asıl mesele ve asıl bağlılık.
şiiriniz bu mukaddes acının en zarif tercümesi olmuş.

en içten tebriklerim
ve iyi dileklerimle.

selamlarımı gönderiyorum.

İmkansız olduğunu bile bile yüreğimiz neden bizi böyle bir çıkmaza sürer. Oldurmaya çalıştıkça kırılır kanadımız, kolumuz, kendimiz olmaktan çıkarız, biz bile bu mücadelede kendimizi tanıyamıyız.

Eskiyip eksilmeyen hikaye, hep aynı sevgide nefes aldığın, aynı sevda da soluklandığın, sadık sevdan ile birlikte yüreğin.

Yenilgiyi kabul eden ama sevdasından vazgeçmeyen yüreğin iç döküşü, gerçek aşkta vazgeçmemek değil miydi.

Yüreğine sağlık şairim,sevgi ve saygıyla.

Gölgesine bile dar gelen şehrin şiirinde,
bir sensizlik yankısı
adımlar sayar.

Kirpik uçlarında henüz kurumamış bir veda
ve gözlerde adını taşıyan bir sabah uykusu.


Şiir bir ihtimalin ucunda
sokağın başında bekliyor.


Tebrik ederim.
Selam ve saygılar.